نم نم های بارون لباسشو خیس کرده بود ... بارون داشت شدت می گرفت و کوچه ها رو آب برداشته بود... دستشو درازمی کرد ولی هیچ ماشینی وا نمیستاد... پیاده راه افتاد تا بیشتر خیس نشده حداقل به یه جایی برسه .... دیگه همه جاش خیس شده بود و هوا هم سوزشو بیشتر می کرد... قدم هاشو سریعتر بر می داشت ولی توی خیابون آنقدر آب جمع شده بود که با هر پایی که به زمین می گذاشت شتک های آب تا زانویش را گل آلود می کرد... باخودش فکر کرد که چقدر خوب بود الان یه چتر داشت ....
فکر کرد این بارون درسته که داره اونو اذیت می کنه ولی نعمته ... مشکل از بارون نیست... مشکل از اونه که چتر نداره... درست مثل زندگی که مشکلات بر سر و کول آدم می ریزند و در اصل این مشکلات نعمت هستند... مهم اینه که زیر چتر خدا باشی...
به خونه که رسید از پشت شیشه بخار گرفته پنجره... بارونی که به شدت می بارید را نگریست و باانگشتش روی پنجره نوشت:
« وقتی چتر زندگی ات خدا باشه بذار ابر سرنوشت هرچه خواست بباره »
*اینم روایت باهم بودن زیر چتر خدا برای روزهای بارونی پاییز.
**مدت هاست می خواستم این داستان رو کار کنم ولی بالاخره آخرین ویرایش آن آماده شد.
***نظرات جالب و خوندنی تونو دوست دارم.پاراف کنید.
روی صندلی نشسته بود و به دستانی که داشتند پول می شمردند خیره شده بود ... آهی از سر حسرت کشید و به جیب خالی اش فکر کرد ... خوش به حالش معلومه آدم پولداری هست ... باند های تراول 50 تومانی رو همین طور می شمرد و تحویل پذیرش بیمارستان میداد...
چشماش بسته بود ... در آن لحظه این فکرو نمی کردم که شاید این آخرین نگاهم به چشمان بسته اش باشد... فقط اشک بود که از چشمان باز من به خاطر چشمان بسته اش جاری می شد ... فکر کردن به گذشته و محبت هایی که به من می کرد آتشم می زد و از اشک هایم سیلی راه انداخته بود که صورتم را غرق غم و اندوه می کرد ... 
بعد از چند سال تونست با وام و قرض و قوله از این طرف و اون طرف یک رنویی را بخره و عید بچه هاشو یه مسافرت ببره و دلشونو شاد کنه ...
گفته بودمش چند سال دیگه به امروزت می خندی... به بچه بازی هات... به بی توجهی هات و به آنچه که امروز راحت از دستش می دهی...
خسته تر از همیشه بود... با یکی از همکاراش دعواش شده بود ... اعصاب آرومی نداشت ... کلید رو انداخت توی در و اونو باز کرد ... وارد خونه شد... مهتاب رو که دید جا خورد... بهت زده مهتاب رو برانداز کرد و بهش گفت چیه امروز لباسای خوشکل پوشیدی و لاک زدی به ناخن هات و با حالت تمسخر آمیزی ادمه داد: لب و لوچه ات رو رنگ و لعابی دادی... و راهی اتاقش شد ...
وارد مغازه شد ... پدر باتندی گفت: کدوم گوری بودی؟ دوباره با اون بچه های علاف رفته بودی... بیا بتمرگ پشت میز دو زار کاسب بشی ... هر چی من زحمت کشیدم و کسی شدم واسه خودم توی حیف نون هیچ خری نشدی... و همین جور غر می زد...
محکم در آغوشش گرفت و بوسه ای بر گونه های معصومش زد ... دستی بر سرش کشید و به یاد اون شب هایی افتاد که چنگ در مویش می انداخت و باهاش عشق بازی می کرد اما الان دیگه چند شاخ موی طلایی رنگ بی رمق بیشتر نداشت ...همشون سر شیمی درمانی ریخته بود ... بغلش کرد و دستشو انداخت دور گردنش و آرام از کنار گوش در امتداد گونه هاش آورد پایین و چونه اش را فشار داد و در حالی که اشک هاش سرازیر شده بود گفت: دوست دارم امید ... نمی دونی چقدر دوستت دارم ... و همین جور که در آغوشش بود با چشمانی خیس خوابش برد.
از ماشین ۵۰ میلیونی اش پیاده شد، کت و شلوار ۶۰۰ هزار تومانی اش برق می زد و بوی ادکلن فرانسوی اش فضا را پر کرده بود، وارد مغازه سوپری شد و دست در جیبش کرد با تنها ۲۰۰ تومانی که در جیبش بود دو تا نون ساندویجی گرفت ... نان شبش این بود ...
گوشه چشمانش همین جور سرمی خورد می اومد پایین... برای خودش مسیری رو رد انداخته بود و هی از این مسیر می اومد پایین... زلال و شفاف و بی هیچ کثیفی یا سیاهی مسیرش را می پیمود... اشک را می گویم ... گریه های شب قدر ...
